Storythai

ในช่วงเวลาที่บนถนนแถวปริมณฑลขาดแคลนแท๊กซี่
และแท๊กซี่ที่กดไฟแดงว่าว่างนั้นก็ไม่ต้องการจะจอดรับ(แล้วกดว่างทำไมฮะ?)

ฉัน ผู้หญิงวัยเกือบกลางคน และเด็กผู้ชายที่มาด้วยกันกับพี่ผู้หญิง
กำลังมองไปทางเดียวกัน มองหาสิ่งเดียวกัน

จำไม่ได้ว่าใครมาก่อน แต่ฉันเรียกมันมาจอดตรงหน้าได้ก่อน
หันไปมองข้างหลัง.. แล้วพี่ผู้หญิงกับน้องคนนั้นจะต้องรออีกนานแค่ไหน
ไม่เป็นไร เราไม่รีบ รอได้

.พี่ไปก่อนดีกว่าค่ะ
.(โบกมือและยิ้ม.. ภาษาสากลรู้กันว่าหมายถึง ไม่เป็นไร)
.งั้นไปด้วยกันเลยมั้ยคะ แท๊กซี่มันไม่ค่อยมี

หลังจากลังเล งุนงง สับสน และสอบถามเส้นทางกันไม่กี่นาที
(ยังไงเราก็ทางผ่านอยุ่แล้วเพราะไปแค่ประมาณป้ายหน้า (ใช่สิ..เรามันแค่ทางผ่าน(ไม่ฮา)(จะวงเล็บอะไรมากมาย)))
ฉัน พี่ผู้หญิง น้องผู้ชาย คนขับแท๊กซี่ และเพื่อนคนขับแท๊กซี่(เค้ามาด้วยกันอยู่แล้ว)
ก็นั่งไปในรถคันเดียวกัน..

ด้วยความที่ประสบสถานการณ์เดียวกัน คงทำให้คนเราคุยกันง่ายขึ้น
(เหมือนที่เค้าบอกว่า การว๊ากน้องใหม่ ทำให้น้องสนิทกกันเร็วขึ้น
เพราะว่า มันมีศัตรูคนเดียวกัน) ฟังดูไม่ค่อยเกี่ยวกันเท่าไหร่
เหมือนที่เราคุยกับพี่ผู้หญิงคนนั้นนิดหน่อย แต่ก็ไม่ขวยเขิน

.เดี๋ยวหนูจะลงข้างหน้านี่แล้ว เอาตังค์ไว้นะคะ(ยื่นไปสี่สิบ)
.ไม่เป็นไรค่ะ เดวพี่ไปอีกไกล
.ก็เอาไว้เถอะพี่ นั่งมาด้วยกัน
.ไม่เปนไร..

ไม่ได้คิดว่า จิงๆพี่เค้าอยากได้มันรึป่าว ไม่ได้คิดว่าพี่เค้าปฏิเสธเราตามมารยาทหรือป่าว
แต่คิดว่า พี่ช่วยรับไปเถอะ
ไม่ได้คิดว่ากะจะเกาะนั่งรถฟรีมา ไม่ได้คิดจะยื่นให้ตามมารยาท
ที่คิดคือ แค่อยากให้ไว้จริงๆ

เหมือนเวลาคุยโทรศัพท์ คงต้องมีฝ่ายนึงตัดบทยอมวางก่อน
เหมือนรถที่จอดรอข้างหลังเรา คงไม่จอดรอเราเถียงกันต่อได้นานๆ
ยอมลงรถมาพร้อมแบงค์ 20 สองใบที่กำอยู่ในมือ ยกมือไหว้ พร้อมคำขอบคุณ
เป็นไหว้ที่ครูมารยาทเห็นคงสั่งให้ไหว้ใหม่ซักสิบ ยี่สิบรอบ
แต่มันเป็นอะไรซักอย่างที่อยากให้พี่เค้าจริงๆ

ไม่ใช่สำหรับค่ารถฟรี สี่สิบ บาท
แต่สำหรับการที่ทำให้รู้ว่า.. คนไทยใจดี . ยังมีอยู่จริงๆ

=]

ขอบคุณมากๆนะคะ

Photograph - Armchair

ปล.พึ่งอ่าน จิ้งหรีดแห่งเมืองสีเทา ของพี่บอยตรัย จบ
ชอบมากฮะ.. ใครอยากอ่านยืมได้.. อยากมีเพื่อนอ่าน ^^